ISO 34 Próba rozdzierania Guma i Elastomery
ISO 34-1/-2 opisuje metody określania wytrzymałości na rozdarcie lub odporności na rozdarcie różnych próbek badawczych (spodnie lub paski, próbki kątowe, próbki w kształcie łuku, próbki Delft) wykonanych z elastomerów wulkanizowanych lub termoplastycznych.
Poniższe treści wyjaśniają najważniejsze aspekty. Jednakże w przypadku badań zgodnych z normami ISO 34-1 i ISO 34-2 obowiązkowe jest pozyskanie pełnej normy. Dalsze metody określania wytrzymałości na rozdarcie elastomerów opisano w normie ASTM D624 .
Norma ISO 34 dotyczy wyłącznie metod badania wytrzymałości na rozdarcie elastomerów. Określanie właściwości mechanicznych gumy w próbach rozciągania, takich jak naprężenie rozciągające, wytrzymałość na rozciąganie i wydłużenie przy zerwaniu, opisano w normach ISO 37, DIN 53504 i ASTM D412 .
Cel & Obszar stosowania Próbka Przygotowanie próby Przeprowadzenie badania Systemy badawcze & Oprzyrządowanie Automatyzacja FAQ Proszę o poradę
ISO 34 Cel & Obszar stosowania
Stosowanie normy ISO 34 gwarantuje, że badania można przeprowadzać w sposób powtarzalny i porównywalny, niezależnie od laboratorium. Norma określa wymagania, dotyczące geometrii próbki, prędkości badania, kondycjonowania i oceny wyników.
Normy te stosuje się wszędzie tam, gdzie wykorzystywane są elastomery, a naprężenia mechaniczne spowodowane pękaniem stanowią poważne ryzyko, np. w przemyśle motoryzacyjnym, przy produkcji gumy lub urządzeń medycznych.
ISO 34-1/-2 Przygotowanie próby
Próbki do badań zgodnie z normą ISO 34-1/-2 muszą być wycięte z arkusza elastomerowego o jednolitej grubości 2,0 mm ± 0,2 mm. Matryca używana do produkcji próbek badawczych musi być zgodna z wymiarami określonymi w normie. Próbki do badań muszą być wycinane z płyty za pomocą jednego suwu prasy.
ISO 34-1 opisuje cztery metody:
- Metoda A: Stosowanie próby paskowej
- Metoda B, Tok postępowania a: Stosowanie próbki kątowej bez nacięcia
- Metoda B, Tok postępowania b: Stosowanie próbki kątowej z nacięciem
- Metoda C: Stosowanie próbki w kształcie łuku
W zależności od wybranej metody próbki badawcze muszą zostać przycięte lub nacięte na głębokość określoną w normach, przy użyciu określonego sprzętu.
Przeprowadzenie badania
ISO 34-1: Próbkę do badań mocuje się w maszynie wytrzymałościowej i rozciąga z prędkością rozdzierania 500 mm/min ± 50 mm/min w przypadku próbek kątowych i łukowych oraz 100 mm/min ± 10 mm/min w przypadku próbek paskowych, aż do momentu rozerwania próbki. W przypadku próbek badawczych o kształcie kątowym i łukowym należy zarejestrować siłę maksymalną; w przypadku próbek badawczych w formie pasków należy zarejestrować łączny przebieg siły podczas rozrywania.
ISO 34-2: Próbkę badawczą mocuje się w maszynie wytrzymałościowej w taki sposób, aby wolna odległość między punktami mocowania na badanej próbce wynosiła 30 mm, tzn. długość mocowania była oddalona o 15 mm od szczeliny. Próbkę badawczą rozciąga się aż do jej całkowitego rozerwania. Rejestrowana jest maksymalna siła osiągnięta podczas rozerwania.
ISO 34-1/-2 Systemy badawcze
W przypadku badań zgodnych z normą ISO 34 decydujące znaczenie ma pomiar wydłużenia próbki. Aby można było wiarygodnie zarejestrować wydłużenie powodujące pęknięcie, zarówno droga przemieszczania się trawersy musi być wystarczająco długa, jak i rama obciążeniowa musi być odpowiednio wysoka. W tym celu firma ZwickRoell oferuje odpowiednie uniwersalne maszyny wytrzymałościowe:
- zwickiLine – rozwiązanie oszczędzające miejsce dla małych sił badawczych do 5 kN i zakresu badawczego do 1365 mm
- ProLine - do badań zgodnych z normami i prostych zastosowań z przestrzenią badawczą od 1050 mm do 1450 mm
- AllroundLine - możliwość dostosowania i wszechstronność dzięki przestrzeni badawczej od 1030 mm do 2560 mm
Uchwyty mocujące do badań zgodnie z ISO 34
Zgodnie z normą ISO 34-1 maszyna wytrzymałościowa musi być wyposażona w uchwyty mocujące, które automatycznie zaciskają się w miarę wzrostu siły rozciągającej i wywierają równomierny nacisk na rozciągane końce próbki. Próbkę badawczą należy zamocować symetrycznie i w osi kierunku rozciągania w uchwycie mocującym. Norma ISO 34-2 nie określa konkretnych uchwytów mocujących. Do badania zgodnie z ISO 34-1/-2 mogą być stosowane pneumatyczne uchwyty mocujące, śrubowe uchwyty mocujące lub szczypcowe uchwyty mocujące .
W pneumatycznym uchwycie mocującym firmy ZwickRoell siła zacisku generowana jest przez siłowniki pneumatyczne. Można nim sterować ręcznie lub nożnie. Siła zacisku niezależna od siły rozciągającej gwarantuje stałą prędkość badania w trakcie całego procesu badawczego.
Czy masz jakieś pytania dotyczące wymagań badawczych lub wyzwań związanych z normą ISO 34-1/-2? Skontaktuj się z naszymi ekspertami.
Chętnie odpowiemy na Państwa pytania!
Zapraszamy do kontaktu
Zautomatyzowana próba rozciągania zgodnie z ISO 34
Badania wytrzymałości na rozciąganie gumy i elastomerów zgodnie z normą ISO 34 mogą być również przeprowadzane automatycznie, tzn. przy całkowicie automatycznym podawaniu próbek . Automatyczny system badawczy jest stosowany przede wszystkim wtedy, gdy trzeba zbadać wiele próbek lub gdy trzeba wyeliminować wpływy użytkownika . Temperatura i wilgotność dłoni, a także niedokładne lub ukośne umieszczenie próbki w uchwytach mocujących mogą mieć wpływ na wyniki badania.
- W przypadku dużych serii próbek nasi eksperci polecają kompaktowy, zrobotyzowany system badawczy roboTest L. Może on autonomicznie wykonywać próby rozciągania na maksymalnie 350 próbkach i może być używany 24/7 . Grubościomierz zintegrowany z systemem precyzyjnie i porównywalnie mierzy grubość próbki.
- Zrobotyzowany system badawczy roboTest R jest bardziej złożony i pozwala na dodatkową integrację kolejnych urządzeń, takich jak stanowisko do znakowania próbek, stanowisko centrujące czy komora temperaturowa do precyzyjnej kontroli temperatury próbek.
- Aby uniknąć wpływu użytkownika nawet w przypadku małych serii próbek firma ZwickRoell oferuje system badawczy ALEX w programie: prosty, kompaktowy i niedrogi , można go stosować w seriach liczących już od 10 próbek.
Downloads
- Broszura produktu: Maszyny i systemy badawcze do tworzyw sztucznych i gumy PDF 9 MB
- Informacja o produkcie: lightXtens: bezkontaktowe, proste i w pełni automatyczne badanie materiałów o wysokim wydłużeniu PDF 886 KB
- Informacja o produkcie: videoXtens 1-270 P PDF 1 MB
- Informacja o produkcie: multiXtens II HP Ekstensometr PDF 1 MB
- Informacja o produkcie: Zrobotyzowany system badawczy 'roboTest L' (Liniowy) do tworzyw sztucznych PDF 71 KB
- Informacja o produkcie: Zrobotyzowany system badawczy ‘roboTest R’ (Polar) do tworzyw sztucznych PDF 86 KB
- Informacja o produkcie: ALEX - The automated lab expert PDF 308 KB
Często zadawane pytania dotyczące ISO 34-1/-2
Normy ISO 34-1 i ISO 34-2 określają metody określania wytrzymałości na rozdarcie elastomerów i elastomerów termoplastycznych. W tym celu mocuje się znormalizowane próbki badane (próbki paskowe, próbki kątowe, próbki łukowe, próbki Delft) i poddaje próbie rozciągania, aż do pęknięcia próbki.
Norma ISO 34-1 oferuje różne kształty próbek (np. próbki w kształcie pasków, kątowników i łuków) w celu przedstawienia różnych sytuacji naprężeń. Norma ISO 34-2 opisuje sposób określania wytrzymałości na rozdarcie próbek z Delft. Norma ASTM D624 wykorzystuje pięć zdefiniowanych geometrii próbek (typ A–E) i jest bardziej dostosowana do praktyki stosowanej w USA. Wyników badań nie można bezpośrednio porównywać, ponieważ próbki badawcze i warunki badawcze są różne.
Wytrzymałość na rozdarcie według normy ISO 34-1 w przypadku próbki paskowej to mediana siły niezbędnej do powiększenia nacięcia w określonej próbce poprzez rozdarcie, podzielona przez grubość próbki. W próbie kątowej wytrzymałość na rozdarcie to maksymalna siła potrzebna do rozerwania lub przecięcia określonego fragmentu próbki badanej, podzielona przez grubość próbki badanej.
Zgodnie z normą ISO 34-2 wytrzymałość na rozdarcie oblicza się, mnożąc maksymalną siłę zmierzoną podczas rozrywania próbki z Delft przez stały współczynnik znormalizowany 8 i dzieląc przez rzeczywistą szerokość obok szczeliny i grubość próbki.
